Duforspitze i Nordend - Jak podają źródła historyczne nawet Leonardo da Vinci był pod wrażeniem największego alpejskiego masywu Monte Rosy. Gniazdo dziesięciu czterotysięczników o średniej wysokości 4389 metrów nadzwyczaj wspaniale prezentuje się od strony szwajcarskiej, gdzie pierwszy plan należy do drugiej i trzeciej góry Alp – Duforspitze i Nordend. Otoczone przez lodowce Monte Rosa, Grenz i Gorner są wspaniałym wyzwaniem dla każdego alpinisty.



Punta Dufor (4634 m) – jest położony zaledwie 180 m na zachód od granicy włosko – szwajcarskiej, dlatego też uznawany jest za najwyższy szczyt Szwajcarii. Sama grań zawiera kilka pomniejszych wierzchołków, z których najważniejszymi są Ostspitze (4630 m) i Grentzgipfel (4618 m). Pierwotnie góra nosiła nazwę Hohspitze, lecz w 1863 roku zmieniono ją na Dufor ku czci szwajcarskiego generała Guillaume Henri Dufor, który pokonał ligę separatystycznych pozaalpejskich kantonów w wojnie w 1847 roku. On też opublikował pierwszy atlas topograficzny Szwajcarii (Duforkarte, 25 arkuszy, skala 1:100 000). Pierwsze poważne próby zdobycia góry podejmowane były z Silbersattel (4517 m), którą jako pierwszy osiągnął M.V. Puiseux i E. Ordinaire, i kończyły się na Ostspitze (1851 i 1854 rok), wtedy nie było do końca wiadomo, który wierzchołek jest najwyższy.



Pierwsze wejście na Dufor przypisuje się dużej wyprawie, w której skład wchodzili R.Ch. Hudson, J. Grenville, Ch. Smith, J. Brickbeck, E.J. Stevenson z przewodnikami J. i M. Zumtaugwaldami oraz z U. Lauenerem. Podczas wejścia doszło do sporu dotyczącego obranej trasy. Przewodnicy chcieli trzymać się wcześniejszego planu a Hudson i Smith zdecydowali się na wariant zach. granią. Ostatecznie szczyt zdobyto 1.08.1855 r. Godne odnotowania jest również wejście Johna Tyndalla z 1858 roku, który najpierw osiągnął szczyt z Ulrichem Lauenerem, by następnego dnia powtórzyć wejście solo.



Drogę pd.-wsch. grzbietem przez Grentzsattel otworzyli w 1874 roku F.P. Barlow, i G.W. Prothero z J.A. Carrelem i P. Taugwalrerem. Kolejną uwagi droga jest „Cresta Rey”, nazwana tak na cześć Guido Rey, turyńskiego alpinisty, który dokonał jej trzeciego przejścia. Wprawdzie pierwszymi zdobywcami linii prowadzącej wyraźnym żebrem z lodowca Grentz byli: P. Rubi, J. Moser, E. Hulton, 20.08.1874 roku ale z niewiadomych przyczyn drogi nie nazwano ich imionami. Warto pamiętać, że Monte Rosa ma największą ścianę w Alpach, Maconcaguę, wysoką na 2000 m i szeroką na 10 kilometrów, szczególnie pięknie widać ją z przeł. Monte Moro. Ścianą tą prowadzi wiele dróg, z których do najłatwiejszych należy droga przez żleb Marinellego, o trudnościach D+ i nachyleniu 55 stopni, w całości narażona na lawiny kamienne i lodowe.

Nordend (4609 m) – trzecia góra Alp, leży na północnym skraju Monte Rosy, jest najrzadziej odwiedzanym szczytem masywu ale ważnym i z wieloma drogami. Jako pierwsi zdobyli go M. Payot i Binder, którzy prowadzili E. Buxtona, T.F. Buxtona i J.J. Cowella, 26.08.1861 roku, wchodząc od Silbersattel. Inne drogi to: piękna „Cesta di Santa Caterina”, TD-,IV,V, (W. Fendler, H.Burgener i F. Furrer, 05.09.1899 r.) czy pn. filar (Vogt, Perren, Petrig, sierpień 1944 r.). Na wsch. ścianie warto wymienić drogę Brioschiego, D+, 60 stopini, III,IV, (F. Imseng, A. Imseng, L. Briochi, lipiec 1876 r.) oraz "Cresta del Poeta" (1937 r.) i "Canalle Della Solitudine" (1948 r.), obie wytyczone przez poetę Ettore Zapparollego.